اگه پر حرفین، باید چطور صحبت کنین؟

هر کسی دوس داره شنیده بشه. اصلا بد نیس که دلتون بخواد بقیه عقاید و احساساتتون رو بشنون. ولی اگه ابراز احساساتتون زیاد بشه، ممکنه باعث آزار بقیه بشه یا باعث شرمندگی خودتون بشه.

سهم زیادی از یه دوست خوب بودن یا خوش صحبت بودن، اینه که بتونین به حرف بقیه گوش بدین. اگه نگران این هستین که این مهارت رو ندارین، در این مقاله چند تا شاخص و پیشنهاد بهتون میدیم تا بفهمین باید چیکار کنین.

بخش اول: تشخیص پر حرف بودن یا نبودن شما

مکالمه های روزانتون رو ارزیابی کنین

۱-مکالمه های روزانتون رو ارزیابی کنین

مثلا حرف هایی که توی یه قرار با دوستتون سر ناهار زدین رو مرور کنین. حرف های اون قرار رو چندین بار مرور کنین و ببینین که چقدر حرف زدین و حرف هایی که زدین چقدر ضروری بوده. این کار به شما کمک می کنه که بفهمین در مقایسه با دیگران پر حرف هستین یا نه. چند تا سوال کلیدی مثل این ها از خودتون بپرسین:

کی بیشتر حرف زد؟

بیشتر در مورد خودتون صحبت شد یا در مورد دوستتون؟

چند بار حرف دوستتون رو قطع کردین؟

۲- مرور مکالمات رو در مورد سایر ارتباطات اجتماعیتون هم انجام بدین

راجع به این که با بقیه افراد مثل رئیستون، کارکنان، مادرتون و خدمه ی رستوران چطور حرف می زنین.

۳-روش شروع مکالماتتون رو بسنجین

آیا معمولا با گفتن یه داستان خنده دار از زندگیتون یا یه چیزی که قبلا دیدین، بدون این که ازتون خواسته شده باشه مکالمتون رو شروع می کنین؟ یا این که از بقیه سوال می پرسین و ازشون می خواین که براتون یه داستان تعریف کنن و راجع به زندگیشون براتون حرف بزنن؟ مکالمه یه جور توازن بین دو طرف شرکت کننده توی اون بحثه، و به قول آقای سندبرگ وقتی بخواین همش خودتون حرف بزنین، مثل اینه که همه جای صحنه ی نمایش رو خودتون گرفته باشین تا هیچ کس به جز شما دیده نشه.

حواستون به زبان بدن بقیه باشه

۴-حواستون به زبان بدن بقیه باشه

آیا معمولا وقتی که شروع به صحبت می کنین، بقیه چشماشون گرد میشه یا پاهاشون رو با حالت بی طاقتی تکون میدن؟ یا مثلا وقتی میخواین یه داستان تعریف کنین، میرن بیرون یا بی حوصله رفتار می کنن؟ آیا موقع حرف زدنتون افراد الکی سرشون رو به حالت تایید تکون میدن؟ یا اینکه بدتر میشه و افراد کلا موقع شروع حرفاتون شما رو نادیده می گیرن، راهشونو کج می کنن و میرن سراغ نفر بعدی تا باهاش حرف بزنن؟ یه نشونه ی نهایی که خیلی هم ساده اس اینه که افراد خودشون بیان و بهتون بگن که شما خیلی حرف می زنین. همه ی این ها نشونه ی اینه که شما با حرف زدن زیاد باعث سر رفتن حوصله ی بقیه میشین. اگه این نشونه ها توی مکالماتتون دیده میشه، پس شما واقعا آدم پر حرفی هستین.

۵-تعداد دفعاتی که بیشتر از اون زمانی که قرار بود حرف بزنین، حرف زدین رو بشمرین.

آیا معمولا حرف هایی می زنین که قرار نبود بزنین ؟ و موجب خجالت کشیدن طرف مقابل یا خودتون میشین؟ یا حرف های ناراحت کننده و بی ادبانه راجع به بقیه میزنین؟ برای خودتون بنویسین که توی مکالمه های روزانتون این اتفاق چند بار تکرار شده.

اگه فکر می کنین تاثیری داره، یه دفترچه کوچیک بردارین و هر دفعه که زیادی حرف زدین توش یه علامت بزنین. این کار بهتون کمک می کنه که بفهمین چقدر این کارو انجام دادین.

بخش دوم: کمتر حرف بزنین و بیشتر گوش بدین

 

۱-مشکل رو حل کنین

وقتی خودتون رو آنالیز کردین و فهمیدین که دارین زیاد حرف می زنین و خواستین که برای این مشکل کاری بکنین، وقت اون رسیده که در مورد کوتاه تر کردن صحبتاتون جدی بشین. اینطوری به خودتون نگین که من میدونم اینطوریه، اما نمی تونم چیزی رو تغییر بدم. اگه توی زندگیتون تونستین بقیه مشکلا رو حل کنین، پس از پس این یکی هم بر میاین. توی این بخش چند تا راه حل بهتون میدیم.سعی کنین بیشتر گوش بدین و کمتر حرف بزنین

۲-گوش دادن به حرف دیگران، نشونه ی اینه که شما به بقیه و حرفاشون اهمیت می دین. مردم دوس دارن که توسط شنونده های خوب تمجید بشن چون اساسا هر کسی دوس داره که راجع به خودش صحبت کنه و هیچ موضوعی جذاب تر از خودش براش وجود نداره. یادتون باشه که اگه بهشون اجازه حرف زدن بدین ( سوالات با جواب غیر کوتاه بپرسین، وسط حرفشون نپرین، با زبان بدنشون هماهنگ بمونین و باهاشون ارتباط چشمی برقرار کنین)، و ازشون سوالات دنباله دار و طولانی بپرسین، اون ها فکر می کنن که شما یه آدم خوش صحبت و باهوشین، بدون اینکه نیاز باشه هیچ گونه حرفی بزنین. به زبون دیگه، اگه مهمونتون بیشتر از نصف غذایی که برای همه درست شده رو بخوره، آیا شما اون مهمونتون رو یه مهمون خوب می دونین؟ مسلما نه، اینطوری شما اون شخص رو به عنوان یه فرد بی ادب، خودخواه و بدون آداب اجتماعی می دونین.

سعی کنین بیشتر گوش بدین و کمتر حرف بزنین.

۲- سعی کنین بیشتر گوش بدین و کمتر حرف بزنین.

گوش دادن به حرف دیگران، نشونه ی اینه که شما به بقیه و حرفاشون اهمیت می دین. مردم دوس دارن که توسط شنونده های خوب تمجید بشن چون اساسا هر کسی دوس داره که راجع به خودش صحبت کنه و هیچ موضوعی جذاب تر از خودش براش وجود نداره. یادتون باشه که اگه بهشون اجازه حرف زدن بدین ( سوالات با جواب غیر کوتاه بپرسین، وسط حرفشون نپرین، با زبان بدنشون هماهنگ بمونین و باهاشون ارتباط چشمی برقرار کنین)، و ازشون سوالات دنباله دار و طولانی بپرسین، اون ها فکر می کنن که شما یه آدم خوش صحبت و باهوشین، بدون اینکه نیاز باشه هیچ گونه حرفی بزنین. به زبون دیگه، اگه مهمونتون بیشتر از نصف غذایی که برای همه درست شده رو بخوره، آیا شما اون مهمونتون رو یه مهمون خوب می دونین؟ مسلما نه، اینطوری شما اون شخص رو به عنوان یه فرد بی ادب، خودخواه و بدون آداب اجتماعی می دونین.

 

۳-همه ی زمان های مکث رو پر نکنین

این توصیه، بیشتر در شرایط جمعی کاربرد داره. بعضی وقتا زمان های مکث، زمانیه که یه شخص دیگه داره فکر می کنه، بعضی وقتا هم یه مکث برقرار میشه برای تاکید و فکر روی حرفی که قبلا زده شده. بعضی وقتا مرم دوس دارن چند لحظه با دقت فکر کنن و جواب مناسبی رو آماده کنن. پس حس نکنین که باید هر وقت سکوت برقرار شد بپرین وسط و حرف بزنین. اگه بخواین تموم این لحظه های سکوت رو پر کنین، بیشتر از سهمتون حرف زدین و بقیه حس می کنن که شما دارین اذیتشون می کنین. پس ۵ ثانیه صبر کنین، به بقیه نگاه کنین و اگه دیدین کسی نمی خواد حرف بزنه، به جای اظهار نظر شخصیتون  سعی کنین یه سوال بپرسین. سعی کنین به جای اینکه با تعریف یه داستان خنده دار مکالمه رو شروع کنین، از بقیه در مورد خودشون سوال بپرسین.

۴-تموم مدت بحث رو صرف موضوعات تکراری و بی اهمیت نکنین

این کارتون حس ارائه ی یه پایان نامه ی دانشگاهی رو به بقیه میده. به جای این کار، یه خلاصه یا جواب مستقیم سوالات بقیه رو بدین و بعدش صبر کنین ببینین آیا کسی می خواد شما به حرفاتون ادامه بدین یا نه. اگه تمایل داشتن، ازتون سوال می پرسن. اما اگه دوس نداشتن، احتمالا یه واکنشی مثل آهان یا یه اشاره غیر کلامی بهتون نشون میدن که بهتون بفهمونن که دیگه کافیه و مایل نیستن بیشتر راجع به اون موضوع بشنون.

یادتون باشه که یه مکالمه ی خوب باید دو طرفه باشه

۵-یادتون باشه که یه مکالمه ی خوب باید دو طرفه باشه

اگه یه نفر ازتون سوال پرسید ( مثلا “تعطیلاتتون چطور بود؟”) بعد ازین که حرفاتون راجع به تعطیلاتتون و تجاربتون تموم شد، حرفتون رو کوتاه کنین. بعدش این تمایل به ادامه ی مکالمه رو با پرسیدن سوال نشون بدین ( مثلا شما چطور، آیا امسال برای سفر رفتن برنامه ریزی کردین؟ یا اینکه بحث راجع به من بسه، هفته ی شما چطور بود؟ خونوادتون چطوره؟)

۶-اسم های خاص مخصوص به خودتون رو توی مکالمتون به کار نبرین

اگه دارین با کسی حرف می زنین که مثلا “مایک” همسایتون رو نمیشناسه، حواستون باشه که توی حرفا حتما بگین مایک همسایم یا اینکه توی جملات دیگه تون راجع بهشون توضیح بدین. بکار بردن اسم های ناشناس باعث میشه طرف مقابلتون خسته بشه یا حس کنن که خیلی قضیه به اون ها ربطی نداره یا اینکه شما فقط دارین خودنمایی می کنین.

آروم باشین

۷-آروم باشین

تعداد گوینده های ماهری که همه ی صحنه رو تو دستشون می گیرن با توجه به تکنولوژِ های جدید، در حال افزایشه. بعی وقتا مردم به سادگی هیجان زده میشن و یه مکالمه ی یک نفره رو شروع می کنن. اون ها کاملا حواسشون پرت اون چیزی میشه که قراره بگن و یادشون میره که توی یه مکالمه باید دو نفر شرکت کنن. ولی این کار خیلی خودخواهانس. بعی وقتا تمام کاری که میشه کرذد اینه که یه هشدار تو ذهنتون داشته باشین که بهتون یادآوری کنه که آروم باشین.

یه نفس عمیق بکشین و قبل ازین که بخواین همه ی خبرهای جذابتون رو برای دوستتون تعریف کنین، خودتون رو جمع کنین.

در واقع بهتره که قبل از حرف زدن فکر کنین. در حقیقت، جذابیت داستانتون بیشتر میشه وقتی که قبل از گفتنش، در مورد اون چه که قراره حرف بزنین و این که می خواین چطور حرف بزنین، فکر کنین.

۸-اگه چیز مفید توی حرف دیگران ندیدین، وسط حرفشون نپرین

توی دنیای سریع امروز، خیلی از ما عادت داریم که حرف بقیه رو قطع کنیم، چه به خاطر هدر ندادن زمان خودمون و چه در تظاهر کردن برای هدر ندادن وقت بقیه. ولی خیلی از ما هم نسبت به این رفتار توی مکالمات بی تفاوتیم. امروزه خیلی عادیه که به صورت بی ادبانه و بی تفاوت بخواین جملتون رو ناتموم بذارین به خاطر اینکه یه فرد خوش صحبت با داستان، افکار، تفاسیر و حرفهاش وارد مکالمتون بشه. در نتیجه، گفتن این جمله می تونه یه تمرین مفید براتون باشه :” من خیلی حرف های شما رو جالب نمی دونم، بنابراین می خوام حرف خودم رو بزنم چون حس می کنم حرف من جالب تر باشه.” این بی اعتنایی ها در قانون های ابتدایی در تعاملات انسانی محسوب میشه به معنی احترام گذاشتنه. پس دفعه ی بعد که شما در حال حرف زدن راجع به هر موضوعی باشین، حواستون به همه ی موضوعاتی که در بالا گفتیم باشه. گفتن مسائل خصوصی یه راه خیلی خوب برای معرفی دیگرانه اما نه به قیمت احساسات بقیه. پس از این روش استفاده کنین چون این یه روش فوق العاده برای کسب احترام پیش بقیه به عنوان یه شنونده ی خوبه.

 علت رو در نظر بگیرین

۹-علت رو در نظر بگیرین

از خودتون بپرسین که چرا اینقدر پر حرفین. آیا فقط به خاطر اینه که بهتون فرصت حرف زدن داده شده؟ آیا موقع بچگی شما رو ندیده گرفتن و نذاشتن حرف بزنین؟ آیا احساس ناقص بودن دارین؟ آیا به خاطر این که همش منتظر بودین احساس تنها بودن دارین؟ کافئین زیاد باعث عصبانیت شدید و لحظه ای شما میشه؟ آیا معمولا تحت فشارین و با حرف زدن خودتون رو خالی می کنین؟ اثری که گوینده های بلند مدت و سریع دوس دارن داشته باشن اینه که همه رو محو خودشون کنن تا جایی که یه روش مودبانه برای اتمام صحبتشون پیدا کنن. وقتی دیدین که دارین زیادی صحبت می کنین، چند لحظه به خودتون زمان بدین تا اوضاع رو توی ذهنتون مرور کنین، یه نفس عمیق بکشین و به خودتون یادآور بشین که اگه سرعت مکالمتون رو کم کنین و روی حرف زدنتون کنترل داشته باشین، می تونین پر حرفیتون رو کنترل کنین.

۱۰-یاد بگیرین که به یه روش جذاب خودتون رو معرفی کنین و برای بقیه حرف بزنین.

این کار خودش به تنهایی کمک کنندس. اگه از تعریف کردن داستان لذت می برین، یاد بگیرین که طوری اون ها رو تعریف کنین که از بحث اولیه خارج نشین، برای بقیه جذاب باشه، بقیه باهاتون پیش برن و اون ها رو سرگرم کنین.

مختصر بودن یه نکته کلیدیه. اگه می تونین داستانتون رو با کلمات کمتر و خلاصه تر بگین، اینطوری احتمال این که شنونده تون رو بخندونین و سرگرمش کنین بیشتره.

چند تا از داستان های خوبتون رو مرور کنین. به کلاس های تئاتر برین. با شرکت توی برنامه های استعداد یابی و مسابقات نمایشی، سعی کنین نیازتون برای مورد توجه واقع شدن رو برطرف کنین. اگه برای بقیه به اندازه ی کافی جذاب و سرگرم کننده باشین، امکان این که بقیه بگن شما پر حرفین کم میشه و افراد خجالتی که ترجیح می دن بقیه ی افراد بیشتر حرف بزنن، جذب شما میشن.

 

مطالب مرتبط

۳ دیدگاه‌

  1. Shirin گفت:

    جالب بود مثل بقیه مطالب سایت .
    دوستام و همسن و سال هام به شدت با من تفاوت دارن .
    البته مقایسه من با اونها هم یک جورایی مضحکه .
    اونها راجب خانواده هاشون ، مُد یا اشخاص موردعلاقشون صحبت میکنن !!
    اما من دوست دارم راجب فلسفه زندگی یا مذهب و عقاید یک قشری از جامعه صحبت کنم .
    و دوست هام همیشه میگن ” باشه میدونیم ” یا “دهنتو ببند ”
    و میگن که مغز من یک جورایی پیره .
    خب در این مواقع که کسی پذیرای حرف های من نیست ، من با خودم حرف میزنم یا مینویسم ، خیلی هم جالبه .
    اگر کسی به حرف هاتون علاقه نداره و زیاد حرف میزنین ، راه جالبش خودحرفی و نویسندگیه .
    تازه ممکنه بعد ها نوشته ها جالب بشن .

  2. اهورا قرهداغی گفت:

    واقعا کمک کرد تا کم تر حرف بزنم

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *