همه چیز درباره ورزش کوهنوردی

میگویند کوه به کوه نمیرسد، اما واقعیت این است برای فتح قله های بلند، باید اراده ای همچون کوه داشت. وقتی کوهنوردی موفق به فتح قه بلندی میشود، مثل این است که کوه به کوه رسیده است! بالا رفتن از کوه کاری است که انسان دوران باستان، برای تهیه غذا انجام میداده است. قرنها بعد، این کار به یک سرگرمی بزرگ و ورزش جذاب تبدیل شد تا جایی که افراد ماجراجو برای صعود به قله های مرتفع و پوشیده از یخ و برف، شال و کلاه کردند. در گذشته بیشتر صعودکنندگان سربازانی بودند که برای فتح قلعه های دشمنان، از کوهها صعود می‌کردند تا با میانبر زودتر به هدف برسند.

همه چیز درباره کوهنوردی

۱-اصطلاحات تخصصی

میدان: مکانهای مسطحی در ارتفاع باال و در کوهستانها.

بادپناه: هر مکانی که بتوان دور آن را سنگچین کرد و برای در امان ماندن از باد به آنجا پناه برد.

سِوارکار شدن: آماده شدن سنگنورد برای صعود از سنگها.

کمپ: محل مناسب برای استراحت به خصوص در شب.

دوران سرد: از نیمه پاییز تا نیمه بهار.

دانستنیهای مورد نیاز یک کوهنورد

۲-دانستنیهای مورد نیاز یک کوهنورد

یک کوهنورد باید اطلاعاتی درباره هواشناسی داشته باشد؛ برای مثال، نوع ابرها را بشناسد تا وضع هوا را پیش بینی کند. علاوه بر این، با خطرهایی چون باد، مه، بوران، برف، توفان، صاعقه و بهمن آشنا باشد. کوهنورد باید با پیش آمدهای ناشی از حوادث طبیعی (مثل صاعقه) آشنایی کامل داشته باشد و کمکهای اولیه را بداند؛ مانند تنفس مصنوعی و ماساژ قلب. همچنین چگونگی صعود بر روی یخ و برف در مسیرهای شیبدار و روش پایین آمدن از آنها را بداند و در ارتفاعات برای تنفس درست، آرام با بینی عمل دم و بازدم را انجام دهد.

۳-صعود

تیم کوهنوردی قبل از حرکت باید برنامه حرکتی خود را طراحی و مسائلی چون زمان اجرای برنامه، هدف، توان جسمی و روحی افراد و شرایط جوی را با دقت تمام بررسی کند.

۴-وسایل ابتدایی کوهنوردی

داشتن مجوز عبور، کارت شناسایی، کروکی منطقه صعود، نقشه، قطب نما، ارتفاعسنج، سوت، دفترچه و مداد، چراغ قوه ‌دستی یا کلاه ایمنی چراغدار، لامپ اضافی مخصوص چراغ، جعبه کمکهای اولیه، وسایل شخصی (نخ و سوزن، کبریت، دستمال کاغذی، لوازم بهداشتی، وسایل غذاخوری مثل بشقاب، چاقو، دربازکن و کتری).

وسایل پیشرفته کوهنوردی

۵-وسایل پیشرفته کوهنوردی

شلوار کوهنوردی: اغلب به رنگ فسفری انتخاب میشود تا در صورت بروز حادثه، گروه امداد به راحتی کوهنوردان را پیدا کنند. در فصلهای گرم جنس شلوارها مخمل و در فصلهای سرد از پشم است.

کیسه خواب: بیرون و درون کیسهخواب با پارچه های بادگیر پوشانده میشود.

پانچو(شنل بارانی): بادگیر گشاد و کاملا ضد آب که بلندی آن تا سر زانوست و کوله پشتی در زیر آن قرار میگیرد.

کاپشن و شلوار بادگیر: برای اینکه بدن کوهنورد در اثر عرق کردن خیس نشود، باید از کاپشنی زیپدار یا جلو بسته با پارچه ۷۵ ـ ۶۰ درصد ضد رطوبت استفاده کند. جنس شلوار نیز باید همینطور باشد.

زیرانداز: در ابعاد ۵۰ × ۱۸۰ سانتیمتر، ضد رطوبت،کم حجم و سبک (از جنس اسفنج یا ابرهای فشرده).

کفش: در فصل گرم از کفشهای سبک و در فصل سرد، از کفشهای نیمه سنگین استفاده می‌کنند. رویه چرمی و ساق بلند اینگونه کفشها پا را از سرما و خیس شدن محافظت می‌کند.

گتر: وسیلهای برای محفوظ نگهداشتن پا از سرما و رطوبت و جلوگیری از ورود شن و برف به داخل پوتین. در مناطقی که ارتفاع برف بیش از ساق پای کوهنوردان باشد، از گتر استفاده میشود. جنس آن از پارچه ضخیم و اندازه زمستانی آن تا زیر زانوست.

کوله پشتی: جنس آن از پارچه نایلونی کاملا ضد رطوبت است و بایدطوری فنربندی شده باشدکه به کمر کوهنورد نچسبد.

عینک: در روزهای آفتابی در مناطق برفی باید از عینک استفاده کرد؛ زیرا برف ۹۵ درصد نور آفتاب را منعکس می‌کند و به چشم بسیار صدمه میزند. شیشه مخصوص عینک کوهنوردی، چشم را در مقابل اشعه ماورای بنفش محافظت می‌کند.

چادر کوهنوردی: این چادرها از پارچه های ضد آب ساخته میشوند. پارچه کف آنها هم باید به قدری محکم و نفوذ ناپذیر باشد تا در برخورد با اجسام سخت از بین نرود. چادرها تیرکهای مقاومی از آلومینیوم و فایبرگالس دارند که وزن و حجمشان بسیار کم است

کلنگ: مهمترین وسیله برای درست‌کردن جای پا روی برف و یخ است. این نوع کلنگ، کوتاه و ظریف است که دستهای چوبی به طول ۹۵ ـ ۷۵ سانتیمتر دارد و سر آن از فوالد است.

۶-نکته هایی برای صعود موفق

یک کوهنورد باید بیشتر از فکر خود استفاده کند تا عضلات خود. هنگام صعود باید پنجه پایش را در گیره قرار دهد. دستها در هنگام حرکت باید کاملا باز باشند تا بتوانند نقش اهرم بدن را ایفا کنند. همچنین، تنفس صحیح و دم و بازدم قوی (خروج صدادار هوا از دهان) برای سنگنورد بسیار مفید است. لازم است بدن در فاصلهای مناسب از سنگ باشد ( نه بیش از حد دور و نه بیش از حد نزدیک( همچنین صعودها به صورت نردبانی انجام گیرد؛ یعنی، همیشه یک کاملا مستقیم باشد تا وزن بدن را تحمل کند و دیگری از محل زانو خم شود. هرگاه صخره نورد به تکیه گاه مطمئن رسید، باید دستش را بر لبه تکیه گاه یا سکو بگذارد و آنگاه مثل بالا رفتن از بارفیکس، پاها را از گیره رها کند و سپس، وزن بدن را به تکیه گاه انتقال دهد.

شما ممکن است این را هم بپسندید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *